Hoe kan het dat Zeber wel snel eet?

Waarom kan ik dat niet?

Wat heb jij net gezegd en wat zei papa daarvoor, toen ik even onder tafel keek?

Hoeveel groenten bestaan er? En moet ik die allemaal ooit eten?

Ik wil niet dat je kijkt!

Ik krijg dit hapje niet weg. Waarom kunnen mijn tanden dit niet doorbijten? Ik kan niet goed slikken…

Zomaar een paar minuten aan tafel hier thuis. Papa, mama, zoon van 4 en zoon Aristo van 5 en een half.

Laatstgenoemde is aan het woord.

Een denker.

Als hij nu stopt met denken, zou hij dan gaan eten?, vraag ik me hardop af.

Mijn man lacht, Zeber eet rustig door.

Ik denk dat ik eet, zegt Aristo.

Ik denk dat deze jongen eet met begrip.

Misschien is het moment aangebroken dat hij kan leren ‘eten’ te automatiseren.

Slimme kinderen en mensen, hebben een automatisering van bijvoorbeeld sommen onder de tien, de tafels, maanden van het jaar en zoals hier: eten, lange tijd niet nodig. Ze benen het gemiddelde tempo van leven en denken in de klas en in de omgeving gemakkelijk bij middels begip: ze rekenen t gewoon even uit, gaan de hele reeks langs, en denken hun weg door de leerstof. Sommigen komen pas in de problemen als ze auto gaan leren rijden, of als de sommen erg ingewikkeld worden of er een heel nieuwe taal met nieuwe tekens uit een boek geleerd moet worden. Automatiseren gaat niet vanzelf.

Automatiseren gaat nooit vanzelf. Je moet wel weten HOE je dat moet doen!

Tijd om het geheugen aan het werk te zetten, en te leren hoe je informatie opslaat!

Tijd om niet alleen je neocortex te laten werken, maar ook je kleine hersenen en je lymbisch systeem!

Voor nu de volgende oefening:

Laat je kind iets doen waardoor het niet tegelijkertijd kan nadenken. Tafels opzeggen èn touwtjespringen, het alfabet op de trampoline, en

eten en traplopen.

We gaan lopend eten, film kijkend eten, eten op de trap….

Ik houd jullie op de hoogte!

Jullie mij ook..?